Pennebaker vangt Bowie op het moment dat hij van Ziggy Stardust afscheid neemt en legende wordt. De film is ruw, flitsend en intiem: geen opgepoetste concertregistratie, maar een koortsige avond vol make-up, riffs, poses en publieksroes. Je voelt hoe glamrock op het podium tegelijk theater, pop en zelfuitvinding is. Hammersmith Odeon wordt een plek waar een persona sterft om plaats maken voor de volgende sprong vooruit. Film als afscheid én wedergeboorte.